Followers

MAKLUMAN! MAKLUMAN! MAKLUMAN!

Untuk makluman semua yang masih sudi membaca blog Cik Rimau, mulai 26 Ogos 2013 ni Cik Rimau akan mula post entri novel hasil tulisan arwah adik. Ada sesetengahnya dah siap ditulis. Ada jugak yang baru siap separuh jalan. InsyaAllah Cik Rimau akan cuba habiskan novel-novel yang tertangguh tu. (Ada sesetengah novel ditulisnya hasil idea Cik Rimau. So, maybe boleh tolong sambung.) Harap korang enjoy. Kalau ada sebarang kritikan dan komen untuk penambahbaikan amatlah dialu-alukan. :-)

Memaparkan catatan dengan label Hari Raya. Papar semua catatan
Memaparkan catatan dengan label Hari Raya. Papar semua catatan

21 Julai 2015

Cerita Raya Aku...

Assalamualaikum w.b.t.. 

Salam sejahtera.. Salam lebaran kepada semua yang masih lagi sudi mengikuti blog buruk aku ni. (Kalau ada la.. Hahaha).. And tak lupa jugak kepada anda-anda yang google cari something tapi tersesat kat blog ni. Hehehe..


So, macam mana raya korang? Mesti best kan? Mesti happening... Dapat berkumpul ramai-ramai dengan ahli keluarga yang tinggal di serata pelusuk dunia and yang biasanya dapat jumpa time raya je. Dapat sama-sama gotong-royong memasak rendang, bakar lemang, rebus ketupat, pasang langsir, kemas rumah. Sama-sama pasang panjut keliling rumah, main mercun, bunga api. Perghhhhh... Bayangkan je pun dah cukup menggambarkan betapa meriahnya raya korang. Macam dalam lirik lagu Azlina Aziz - Indahnya Beraya di Desa. Hehehe..

"Indahnya beraya di desa
Kaya dan miskin sama meraikan
Mengikut kemampuan diri-sendiri

Bergembira...

Kunjung-mengunjung wajib amalkan
Bertukar juadah tanda berjiran
Sebuah desa bagaikan bersaudara
Oh seronoknya"

Aku? Hurm.. Macam biasa la. Saban tahun kebosanan. Serious bosan gila. Sebab tu la aku paling tak suka kalau tibanya hari raya. Bukan bermaksud aku tak bersyukur dengan tibanya hari kemenangan umat Islam setelah sebulan berjaya mengharungi dugaan berpuasa. Bab tu aku ok la. Tapi bab nak beraya macam orang lain tu aku kurang suka sikit la.. Sebabnya.. Hurmmm.. Eiii.. Lagi mau tanya ke.. Huhu.. Well.. Sebab utamanya : aku dah takde mak, abah and adik. Aku ada abang aku je. Huwaaaaa.. (Poyo je kan)

"Bila tiba hari raya
Semua insan bergembira

Tetapi bagiku hanya kesedihan
Yang menyelubungi hidup

Ayah dan juga ibuku
Telah pergi selamanya
Terbiarlah aku ibarat musafir
Yang haus di padang pasir

Siapakah yang sudi
Menghulurkan simpati
Kepada nasibku ini
Agar dapat kurasa
Nikmat di hari raya
Seperti insan yang lain

Ku meminta dan berdoa
Kepada Yang Maha Esa
Tabahkan hati berilah pedoman
Cahaya Di Aidil Fitri"

 ~ Black Dog Bone - Cahaya Aidil Fitri ~

Lagu ni la yang paling kena dengan situasi aku bila raya. Hehe. Sedih wooo kalau tiba hari raya. Tengok kawan-kawan share gambar raya bersama family dorang, meriah je. Aku ni hanya mampu tekan button like jela. Hahaha. Nak share gambar sendiri yang happening macam kawan-kawan lain memang tak la kan. Nak korek celah mana.  Berdua je kot dengan abang aku. Nak bergambar pun kureng feel. Kih kih kih..

Btw, untuk raya tahun ni, aku tak beli / tempah pun baju raya. Kebetulan sebelum ni aku ada tempah baju kurung kat kawan. And kebetulan jugak, baju-baju tu siap masa awal Ramadhan haritu. Disebabkan malas nak fikir banyak, baju tu jela aku jadikan baju raya. Hahaha. Untuk abang aku pulak, aku just belikan dia baju ala-ala Raihan tu je and beberapa helai t-shirt. Mesti ada yang tertanya-tanya kenapa aku tak belikan dia baju Melayu? Sebabnya, dulu setiap kali raya memang aku akan belikan dia sepasang. Tapi biasanya, hanya baju je muncul. Seluar selalu hilang. Bila ditanya, katanya tak tau hilang mana. Tapi bila aku kemas bilik dia, confirm akan terjumpa la seluar tu disorok kat bawah katil la, bawah tilam la.. See? Betapa menyampahnya dia kat seluar baju Melayu tu.. Huhu.

Pasal kuih pulak, aku just beli 3 jenis kuih je. And 3 jenis kerepek. Huhu. Sikit gila kan? Hurmm.. Nak beli banyak pun, bukan ada orang datang beraya kat rumah aku. Setakat aku and abang aku je makan. Cukup la tu. Lagipun kitorang bukannya gila sangat kat kuih-kuih ni. Kih kih kih. Kerepek tu confirm habis la. Kuih tu, kadang-kadang sampai berminggu-minggu pun belum tentu habis. Hahaha. 

Actually, kalau korang nak tau, aku memang tak pandai masak rendang. Biasanya, arwah adik aku yang akan masakkan rendang and kuah kacang time raya. Aku tau makan je. Tapi tiba-tiba tahun ni datang kerajinan dalam diri aku untuk belajar buat rendang sendiri. Dengan menggunakan resepi yang Kak Ayu (senior kerja) bagi and bantuan Pak Google, berjaya jugak aku siapkan rendang aku. Sedap lagi tu. Wakaka. (Masuk bakul angkat sendiri namanya ni..) Tak sangka first time buat menjadi.. Abang aku pun cakap sedap aku masak.. Lalala~~~

Ok. Dah termengarut ke lain pulak dah. 

Berbalik pada feeling aku menyambut hari raya. Sejak pemergian abah, mak and adik, aku tak pernah rasa best nak sambut raya. Takde mood. Macam takde makna je nak sambut raya beria-ia macam orang lain. Aku beli kuih, baju apa semua tu sekadar nak nak tunjukkan aku okey sambut raya berdua je. Nak bagi abang aku rasa happy sambut raya. Tapi hakikatnya.. Dalam hati ni rasa kosong sangat. Huhu..

Gambar hiasan je kidnap dari google...
Aku pernah rasa meriahnya raya satu masa dulu. Masa aku kecik dulu. Merasa la busy tolong arwah mak buat kuih, kacau dodol.. Ikut arwah abah cari buluh kat kebun belakang rumah, belajar macam mana nak bakar lemang. Rebus ketupat kat luar rumah masa malam raya. Tolong mak tukar langsir baru, sarung kusyen baru. Pasang pelita sekeliling rumah. Main mercun and bunga api dengan sepupu depan rumah. Memang terasa meriahnya. Lagi-lagi kalau family anak angkat arwah abah aku datang beraya and bermalam kat rumah. Ada sekali tu, kebetulan family kakak angkat aku datang sekali dengan family cucu saudara abah aku. Memang penuh rumah. Merasa la tidur beramai-ramai kat ruang tamu. Tapi itu dulu la.. Semuanya tinggal kenangan jela sekarang ni.. 

Kali terakhir aku beraya kat kampung, masa tu tahun 2013. Itu merupakan kali terakhir aku jejakkan kaki kat Perak and dapat beraya beramai-ramai dengan kawan-kawan sekelas and kawan satu dorm kat asrama masa sekolah dulu. Aku tak pasti la aku pernah cerita kat blog ni atau pun tak. Tapi untuk makluman korang yang tak tau, aku ada family angkat kat kampung. Actually, family kawan sekelas aku sejak dari sekolah rendah, Sartila namanya. Mak dia la yang layan kitorang adik beradik macam anak sendiri. Siap bahasakan diri dia Mak lagi kat kitorang. Tapi sampai sekarang aku rasa bersalah kat mak Sartila ni sebab lidah aku kelu sikit nak panggil mak dia dengan panggilan Mak. Entahlah.. Mungkin rasa janggal untuk aku panggil mak orang lain dengan panggilan Mak. Haihhhh.. Teruk kan aku ni? Huhu.

Layanan family Sartila kat kitorang memang ok. Nenek dia pun baik dengan aku. Masa ambik gambar ramai-ramai masa raya pun, kitorang tetap dijemput join sekali. Walaupun kitorang ni bukan ahli keluarga sebenar dorang. Tak dinafikan, best tu memang la best. Tapi entahla. Jauh kat sudut hati aku mengatakan yang kebahagiaan tu bukan milik aku. Aku tetap rasa terasing. Mungkin sebab dorang bukan keluarga kandung aku. Atau mungkin jugak aku rasa kitorang ni menyibuk je tumpang kebahagiaan dorang. Hehehe..

Apa pun, itulah kali terakhir kitorang rasa kemeriahan beraya. Sejak abang aku ada masalah berjalan (kaki dia jadi lemah, jalan tak stabil, tak boleh jalan jauh sangat, tak larat angkat barang berat sikit), aku takde dah balik beraya kat Perak. Memang raya berdua je kat KL ni. Memang raya rasa tak best. Jiran sekeliling aku pun semua pakat tutup pintu walaupun dorang ada kat rumah. Biasanya dorang bukak pintu pun bila ada saudara-mara or kawan-kawan dorang datang beraya. So, memang takdela aku nak berjalan ke rumah jiran. Memerap je kat rumah tengok tv. Itu jela rutin kitorang setiap kali raya. Sedih kan.. Hahahaha.

Aku selalu ditanya soalan, "tak sedih ke raya berdua je?" And macam biasa, jawapan cliche aku pulak "nak sedih buat apa. Dah biasa dah.." Well.. After korang baca entri aku ni dari awal, korang sendiri boleh agak, jawapan tu setakat nak menyedapkan hati je and nak menutup perasaan sebenar aku. Hik hik hik. Takde niat nak jadi penipu. Cuma tak nak nanti kawan-kawan tunjuk simpati melampau pulak kat aku kalau cakap benda sebenar. Kan tak best gitu.. Baik la aku tunjuk kental sikit. Baru la sesuai dengan nama Cik Rimau kan? Hehehehe...

And ada jugak yang tanya kat aku, saudara aku mana? Takkan langsung takde kot. Of course ada. And ramai sangat. Adik beradik arwah mak aku je ada lebih kurang 7 orang (tak sure. hehe). Setiap sorang ada anak ramai jugak. Kalau dikumpulkan semua sekali, boleh dikatakan family besar jugak la. Anak arwah mak saudara yang tinggal depan rumah aku tu pun dah 10 orang. 9 daripada 10 orang tu dah kahwin and dah beranak pinak. Bayangkan betapa ramainya saudara mara aku. 

Tapi malangnya.. Kitorang ni macam terpinggir. Takde pun antara dorang yang betul-betul nak ambik tau pasal kitorang. Even masa arwah adik aku meninggal dulu pun, takde sorang pun saudara aku yang muncul. Bukan la dorang langsung tak pernah contact aku. Ada la beberapa kali dorang mesej aku. Tapi tu pun sebab dorang mintak aku balik Perak untuk uruskan hal berkaitan tanah yang ada nama arwah mak aku. Ada jugak yang mesej aku sebab nak duduk kat rumah aku and ada jugak yang nak beli tanah aku tu. Itu jela antara sebab dorang mesej aku. Hurmmm..

Masa aku balik beraya kat kampung dulu, ada jugak la yang mesej ajak beraya kat rumah dorang. Tapi kitorang tak pergi pun. Bukannya kitorang tak suka dorang. Cuma kitorang ni takde kenderaan nak pergi ke rumah dorang. Nak jalan kaki jauh gila kot dari rumah mak angkat aku. Kebetulan masa raya tu, anak Sartila kena gatal-gatal. Asyik meragam je. Aku taknak la sesakkan kepala dia mintak hantar ke rumah sepupu aku pulak. Tapi tak sangka, itu jadi reason untuk dorang bertindak tak datang menziarah masa arwah adik aku meninggal. Kelakar kan..

Btw, itu cerita lain. Bab beraya ni, aku tak boleh nak salahkan dorang sepenuhnya. Sebab aku sendiri pun jenis pasif. Orang tak mesej, aku pun senyap. Mungkin sebab aku membesar tanpa mak, skill aku dalam bersosial memang zero. Aku tak pandai nak memulakan kata kalau nak bersembang. Tak pandai nak ambik hati orang. Contohnya aku pergi rumah orang. Niat kat hati konon nak ringan tulang la nak masak ke apa ke. Tapi mulut aku selalu terkunci. Tunggu orang ajak, baru nak buat. Kira kalau nak bawak aku untuk jadi calon menantu, confirm awal-awal dah kena reject. Huhu. 

Semalam aku terperasan salah sorang dari sepupu aku upload gambar raya family dorang kat facebook. Ramai gila kot ahli keluarga dorang yang berkumpul tahun ni. Kalau la aku dapat join, kan best. Huhu. Entah la korang.. Tak tau la bila lagi aku dapat merasa kemeriahan beraya ni. Hurrmmmmm.. 

So, disebabkan tak nak terlampau memikirkan betapa tak meriahnya raya aku, betapa kosong and sunyinya aku rasa, makanya tahun ni aku ambik cuti raya sehari je. Hehe. Ok what masuk kerja awal. Boleh la siapkan kerja sementara office tak ramai orang. :p

Ok la. Terlampau panjang la pulak entri aku malam ni. Cukup-cukuplah ni. Letih weh. So, di kesempatan ni, aku nak ucapkan selamat hari raya kat korang semua. Pandu kereta hati-hati. Ingat orang-orang yang tersayang. Pastikan selamat pergi and selamat balik. And jangan lupa jaga kesihatan. Jangan dok syok sangat beraya sampai demam pulak. Hehehe. 



Nota Cik Rimau : Sekian bebelan Cik Rimau malam ni. TQ pada yang sudi meluangkan masa baca entri panjang terlampau ni. Hahahaha. Tak baca pun takpe. Ni sekadar nak luahkan perasaan je pun. Al maklum la kan. Cik Rimau ni bukan jenis yang suka tunjukkan / cakap secara direct apa yang Cik Rimau rasa. Blog ni jela tempat Cik Rimau nak sampaikan apa yang terbuku kat hati. Dah makin berumur ni, dah naik malas pulak nak main pendam je apa-apa kat hati. Takde faedah pun weh. Hahahaha. Good night you all.. :-)

03 September 2012

Jamuan Hari Raya Bahagian Khidmat Pengurusan 2012

Assalamualaikum dan selamat sejahtera...


Huhu.. Lama tak update dah kan. So, harini aku tak nak cerita panjang. Aku nak share gambar je. Gambar sekitar majlis jamuan hari raya anjuran Bahagian Khidmat Pengurusan (BKP) yang diadakan pada pagi tadi sampai tengahari. Sepatutnya harini seksyen aku nak buat majlis tu. Tapi memandangkan pengarah bahagian dah cakap nak buat jamuan besar, seksyen aku cancel la nak buat tu. Takpe la kan. Lagi meriah bila dah ramai ni. Hehe. Jom usha gambar.. :p

Abang Mok tengah usaha membelah lemang.
Abang Zack konon nak tolong. Tapi sudahnya mengalah. Lembik la.. Hahaha
Gadis-gadis and mak orang. Kih kih kih
Tema pink ok. Walaupun tak pink sepenuhnya.
Baju Abang Mok habis kotor masa belah lemang.
Abang Mok and CC zaini pandang semacam je kat Abang Zack. Senyum sampai ke telinga. Apa la yang happy sangat tu ye..
Barisan staff perempuan SSM bergambar dengan bos. Nasib baik bos nak. Hehe

Pelik je muka Cik Nita dengan gaya Kak Intan tu. Huhu
Pantang nampak kamera. Ish ish ish...
Orang sibuk buat persiapan nak sambut tetamu, dorang sibuk bergambar pulak. Adehhhhh...
Bergambar satu seksyen. Malangnya, Abang Lan pulak takde. Hurmmm
Tiga gadis BKP. Masing-masing dah ada yang ikat. Hik3
CC Suriah yang comel.
Puan Kema sejak dari masuk ke bilik ni, asyik main dengan bekas pink tu. Lapor la tu kan? hehe
Macam-macam dorang ni..
Satay pun ada tau. Sedap..
Antara kuih-muih yang ada..
Masa ni belum ramai tetamu yang datang.
Masa untuk makan. Nyum nyum nyum...
Semua tengah menikmati makanan. Lapo kot tunggu lama sangat dari pagi. Huhu
Cukup-cukupla tu Abang Zack oi.. Dah penuh dah pinggan tu.. Huhu
Cubaan mencilok kuih olek Mek Su kita. Ingat aku tak nampak? Hahaha
3 orang terpenting kat jabatan sebagai tetamu VIP. :-)
Bila perut pon dah kenyang, semua cabut balik ke sarang masing-masing. Tapi sebelum tu, ambik gambar dulu la kan. Hehe
Ranger pink. Hak hak hak


Nota Cik Rimau : Hope sambutan lebih meriah kalau majlis seumpama ni diadakan lagi pada tahun-tahun akan datang. Makan free weh. Hehe.

25 Ogos 2012

Datang Bertandang...

Assalamualaikum and selamat sejahtera..


Masih dalam mood raya. Semalam dapat sms daripada Yan, kawan sebilik masa belajar kat kolej dulu. Dia bagitau nak datang beraya kat rumah aku. Adehhh.. Aku jadi susah hati. Susah hati sebab takde kuih kat rumah. Maklumlah, aku kan beraya kat kampung tahun ni. So, aku takde la nak beli kuih banyak. Ada beli. Tapi dah kitorang bedal sampai habis. Ingatkan takde sape nak datang. Biasanya, memang takde pun yang nak datang beraya kat sini. 


So, awal-awal pagi tadi, aku and adik aku turun ke pasar. Adik aku rajin nak masak kuah kacang and rendang. Lepas Zohor, Yan sms. Katanya dah nak sampai. Yang buat aku pelik, dia tanya pasal maggie la, sos cili la. Memang pelik. Kata nak datang beraya. Kenapa tanya pasal tu pulak kan? Huhu.


Dalam pukul 2 petang, Yan pun sampailah kat rumah aku. Dia datang dengan Mimi and Nana (kawan sebilik masa kolej). Aku nampak dorang bawak Pizza. Ceiittt.. Patutlah tanya pasal sos. Nak makan pizza rupanya. Terbalik pulak kan? Tetamu pulak datang bawak makanan. Haha.


Menikmati pizza sambil layan Mohabbatein. hehe


Dah kenyang membedal pizza, kitorang rehat kejap. Tapi pastu, kawan-kawan aku ni ajak pulak pergi beraya kat rumah sorang lagi kawan kitorang yang kebetulan tinggal satu blok dengan aku. Semua dah kekenyangan. So, masing-masing pakat cakap tak nak makan la konon. Bajet nak pergi rumah kawan tu, tak nak makan dah. Nak minum je. Sekali bila dah sampai, lain pulak jadinya. Habis licin apa yang dihidangkan. Haha. Cakap tak serupa bikin. Ape daaaa...







Nota Cik Rimau : Tak sangka dapat jumpa dorang semua. Kali terakhir kitorang jumpa, tahun lepas kot. Tu pun lepak-lepak kat Sunway je. Huhu. Hope boleh jumpa lagi lepas ni. :p

24 Ogos 2012

Warna Warni Di Aidilfitri

Assalamulaikum and salam sejahtera..


Sekali lagi aku membebel kat sini semata-mata nak merakamkan kenangan raya untuk tahun ni. Hehe. Bukan apa, sebagai rekod peribadi je kot. Agak-agak lupa nanti, boleh baca balik kat sini. Imbas balik apa yang jadi untuk raya kali ni. Betul tak? Untung ada blog. :p


Bagi aku, raya kali ni agak best. Bukan 'agak' dah, memang best pun. Hehe. Dapat jejak kampung tempat membesar lepas empat tahun membawa diri ke perantauan (perantauan la sangat kan), jumpa family angkat, jumpa salah seorang kawan baik and dapat berkumpul dengan kawan satu sekolah dulu. Macam yang aku pernah bagitau sebelum ni, aku memang excited sangat-sangat nak beraya kat kampung sebab nak jumpa dorang semua tu la. Alhamdulillah, dengan izin Allah, impian aku untuk beraya bersama dengan dorang semua yang dah banyak berjasa dalam hidup aku ni tercapai akhirnya. Syukur alhamdulillah... 


Ikut plan asal, kawan-kawan sekelas masa sekolah menengah dulu nak berkonvoi ramai-ramai pada hari raya kedua. Tapi disebabkan beberapa halangan, makanya konvoi tu ditunda pada hari raya ketiga (21.8.2012). Takpe la tunda pun kan, janji dapat jumpa. Huhu. So, pagi raya ketiga tu, awal-awal pagi lagi Tila dah mulakan operasi memasak. Menu utama mee kari. Kawan-kawan janji nak datang ke rumah dalam pukul 10.30 pagi. Sekali tunggu punya tunggu, tak jugak muncul. Sampai terlelap kitorang tunggu rombongan dorang tu nak tiba. Rupa-rupanya, dorang nak merayap ke rumah kawan-kawan sebelah Manong dulu. Ceiittt.. Mau je aku sekeh sorang-sorang. Huhu. 


Dalam pada menunggu kawan-kawan aku tu, tiba-tiba dapat call dari someone. Fiza, kawan sekampung and satu sekolah sejak tadika dulu yang call. Lama jugak tak contact dia ni. Tertanya-tanya jugak, kenapa dia tiba-tiba call. Rupa-rupanya, dia nak datang beraya dengan sorang lagi kawan sekampung. Aku suruh je dia datang memandangkan rombongan kawan-kawan aku tu tak pasti lagi pukul berapa nak sampai. Dalam pukul 2 petang, sampai la Fiza dengan Mala. Dorang berdua ni kawan aku sejak dari tadika sampai habis sekolah menengah. Cuma Mala je yang tak join sekali dengan kitorang kat SMKSTA. Dia pilih sekolah menengah sekitar Parit kalau tak silap. 


Ada la lebih setengah jugak Fiza and Mala duduk melepak dengan aku and Tila. Bertukar-tukar cerita satu sama lain. Tanya perkembangan terkini, belajar lagi ke, kerja mana, status diri and lain-lain. Paling best bila dapat tau yang Mala tak lama lagi dah nak bertunang. Kalau takde aral, mungkin bulan 12 ni ikat tali pertunangan. Sorang lagi kawan aku dah jumpa teman hidup. Seronok bila dapat tau. Tapi terselit jugak la rasa jeles tu. Hehe. Aku pun nak jugak weh ada bakal suami ni. (Gatal kan? Haha)


Lepas dah puas bertukar-tukar cerita, Fiza and Mala pun balik la. Aku dok pandang jam je pastu. Geram dengan kawan-kawan yang tak jugak muncul. Tila pun dah macam nak hilang mood je aku tengok. Aku terus call Zati, tanya dorang kat mana dah. Nasib baik la dorang kata dah nak masuk simpang rumah Tila. Aku terus cabut ke dapur. Tiba-tiba rasa segan nak jumpa dorang. Hahaha. Masa aku nak hantar air ke ruang tamu, terkejut aku tengok jumlah kawan-kawan yang datang tu. Ramai jugak yang datang.. Huhu. Ingat kan berapa kerat je. Bertambah segan aku dibuatnya. :p


Lebih kurang setengah jam jugak aku dapat bersembang dengan kawan-kawan yang datang. Walaupun tak dapat nak sembang panjang, tapi puas hati la dapat jumpa akhirnya. Bertentang mata. Bukan senang dapat peluang ni. Masa dorang dah nak balik tu, dorang ada ajak aku join dorang konvoi sekali. Tapi aku tolak sebab malam tu aku dah nak gerak balik KL. Dorang ajak jugak aku join. Siap nak hantarkan sekali ke stesen bas KK tu. Huhu. Tapi terpaksa tolak memandangkan adik aku demam masa tu. 


Lepas je dorang balik, aku terus kemas baju masuk dalam beg. Siap sedia nak balik ke kota yang sesak ni. Haiisshhh.. Berat rasa hati, tapi apakan daya. Terpaksa jugak balik. Masa dah nak masuk kereta tu, mula la nak feeling sedih pulak. Mau tak sedih. Mak angkat aku tiba-tiba menangis. Dia peluk aku and adik. Sempat jugak la bagi pesanan macam-macam. Rasa terharu. Faham jela kan aku dah lama tak dapat rasa perhatian seseorang yang bergelar ibu. Bila tiba-tiba tengok mak angkat aku tu nangis, aku rasa terharu sebab tak sangka ada jugak yang masih ambik berat pasal aku and adik beradik. Alhamdulillah...


Bas aku gerak dari KK ke KL pukul 8.30 malam walaupun pada asalnya bas tu sepatutnya gerak pukul 8 malam. Apa kes entah boleh jadi lewat setengah jam tu. Bas gerak je aku terus aku tidur. Haha. Aku ingatkan bila balik awal, jalan tak sesak. Sekali hambik kau. Ada setengah2 tempat, sesak teruk sangat. Kalau nak lumba dengan kura-kura pun, aku confirm kura-kura menang. Huhu. Sudahnya sampai la kat KL pukul 12.50 pagi. Sampai rumah pulak pukul 1.20 pagi. Mengantuk gila masa tu. 


Ok la.. Panjang sangat bebel ni. Jom layan gambar yang tak seberapa ni yer. Hehe..

Ini Shukri, adik Tila.
Abang aku dengan Shukri.
Kucing ni pun nak raya jugak yer.. Selamba je telentang kat ruang tamu. Huhu
Ini Mala. Dia datang dengan Fiza. Lupa nak ambik gambar dia. Haha
Epoi vs Epoi. (Epoi kuasa 2).. Kih kih kih
Zin and Safwan. Bajet hot sangat la tu. Huhu
Boy baju merah tu namanya Yusri. Pantang nampak orang nak ambik gambar. Mula la nak posing.. Ish3
Gambar dicilok dari Suzila. Member-member sekelas masa sekolah menengah. :p

And layanla beberapa keping gambar yang aku kidnap dari facebook kawan-kawan aku.. Hehehe...

Gambar dicilok dari fb Suzila. Masa dorang kat rumah Epoi. Teringin nak ikut. Huhu
 



Nota Cik Rimau : Tahun depan tak merasa la nak berkumpul dengan dorang ramai-ramai macam ni. Haiishh.. Pasni kalau makin ramai yang tamatkan zaman bujang, makin susah la jawabnya.. Rindu korang semua!! Huwaaaaa...
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...